Przejdź do głównej zawartości

Literacka Kanciapa - blog nie tylko o książkach...

Szukaj na tym blogu

Uś: "Polityczność psychoanalizy. Freud - Lacan - Zizek" - konferencja

Autor: Literacka Kanciapa w dniu maja 04, 2012

Pobierz link
Facebook
X
Pinterest
E-mail
Inne aplikacje

Aktualności Uniwersytet Śląski

Pobierz link
Facebook
X
Pinterest
E-mail
Inne aplikacje

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty

"Pokolenia. Powrót do domu" Katarzyna Droga (Helion, 2016)

fot. www.empik.com Dobrze było wrócić do historii Janki i Leszka. No i Kasi. I do Stokowa, nad Narew, lata wstecz. Wiele się zmieniło od czasu, gdy byłem tam ostatnio. Mija już ponad rok, odkąd zakończyłem swoją przygodę z małżeństwem Borengów. Czekały na nich nowe miejsca, nowi ludzie, nowe tragedie, wzloty i upadki. Życie codzienne, powszednie, bogate w troski i radości. Odświeżyłem własne wspomnienia, lekturowe przygody, rozterki, wahania. I jestem z tego faktu niezwykle kontent. To powieść, która się ciągnie, snuje, wydłuża, meandruje niczym rzeka… ale robi to w sposób przyjemny i nienachalny. Pokolenia nie są lekturą, której powinno oddawać się w biegu. Oczywiście, równie dobrze można tę książkę czytać w wygodnym fotelu, z kubkiem kawy w ręku, jak i w komunikacji miejskiej… Nie o to jednak chodzi. Ta historia wymaga uwagi, skupienia, bo porusza tematy ważne – codzienność. Uniwersalną i jednostkową.

Jak to było za dawnych lat... z przymrużeniem oka. Urodzony w ZSRR. Vasile Ernu (wyd. Claroscuro, 2014)

Nie pamiętam czasów Polski Ludowej i Związku Radzieckiego. Nie mam prawa pamiętać, bo urodziłem się już w nowej, wolnej (tak mówią) Polsce. Jednak z opowieści rodziców, znajomych, z filmu i literatury, mniej więcej orientuję się jak wyglądało życie w tamtej „epoce”. Jedni wspominają je jako udrękę, gułag w wersji soft… inni wprost przeciwnie, z łezką w oku mówią o minionych czasach dobrobytu, kiedy to każdy miał robotę, do wszystkiego były dopłaty, a na ulicach nie było tyle zła. Było skromnie, ale stabilnie, nie to, co dzisiaj. Ernu w swoim literackim eksperymencie, zabiera nas za „żelazną kurtynę”, jednak nie pokazuje świata zbezczeszczonego, piekła na ziemi, jakim straszy się małe dzieci. Ukazuje świat pełen absurdów, zdarzeń paranoicznych balansujących na granicy snu i jawy, a z drugiej strony coś, co z perspektywy kilkudziesięciu lat (gdy wspominają to osoby w wieku zbliżonym do autora) wydawać się może zaledwie złym snem.

Recenzja: Andrzej Stasiuk "Mury Hebronu"

Uwaga uwaga! Ta recenzja bierze udział w konkursie dla blogerów : Czytanie: 802% normy! Informacje o konkursie znajdziecie tutaj! http://www.koobe.pl/121,a,konkurs-dla-blogerow.htm Trzymajcie kciuki za Kanciapę! Mury Hebronu to moje pierwsze moje spotkanie ze Stasiukiem. No i jego pierwsza książka. Tyle łatwiej w moim mniemaniu, że nie muszę się bawić w porównania, opis ewolucji języka (jeśli nastąpił) i świadomości twórczej. Od teraz, co jakiś czas, będę go czytał po kolei, bo… dobry jest skubaniec… Spodobał mi się. Operuje językiem brutalnym, mocnym, a zarazem niezwykle delikatnym, obrazowym i uwierającym. Debiut powieściowy tego autora czyta się „z zapartym tchem”, że użyję recenzenckiego banału. Gdy tylko przyzwyczaić się do wulgarnego języka, który co delikatniejszych może zniechęcić, ukaże się nam proza wysokich lotów. Bezpretensjonalna, bezpruderyjna i żywa. Ze wszech miar godna polecenia. Stasiuk pisze swobodnie, bez oglądania się za siebie, bez poprawności, z...

Obsługiwane przez usługę Blogger

Wszystkie teksty opublikowane na blogu są wyłączną własnością autora. Kopiowanie i wykorzystywanie